کوه های سر به هوا

چیزی ازم نمونده جز یه سایه

حرفای من همش شده گلایه

شبا چه خوب چه بد پر از ستاره س

دل من از زمونه تیکه پاره س

دل نگرون شادی زمینم

کاشکی می شد یه خواب خوش ببینم

یه خونه قدیمی گوشه دنج

نون و پنیر عطر بهار نارنج

یه صندلی با یه کتاب حافظ

تو حوض کاشی ماهیای قرمز

جیک جیک گنجشکا رو صحن ایوون

آخ چه صفایی داره بوی بارون

چشمامو وا میکنم و می بندم

به این همه خواب قشنگ می خندم

چیزی ازم نمونده جز یه سایه

شعرای من همش شده گلایه

                                                    لیلا صالحی..

من کوهی سر به هوا

شرمنده این خاک کاغذی

و تو گلی سر به زیر جنوب این مستطیل ناچار

ما به هم . ما به هم

نقشه را که تا می کنم ما به هم می رسیم

دریا را غرق بوسه می کنیم

ماهیها لبریز می شوند و به اتاقم می ریزند

مادر از راه میرسد و به هفت پشت خودش فحش ترکی می دهد

گفتم مادر. مادر مادر مرده ام آه

نقشه را مثل سفره پاک می کند

و ته مانده دشتها و جنگلها را برای گنجشکها می تکاند

آری

من همان کوهم که شانه هایم میخ این دیوارهاست

و تو همان آفتابگردان سرگردان

که دنیا را بیهوده به ذنبال خورشید می چرخی.

                                                             اسماعیل